Umowa leasingu jest to rodzaj umowy nazwanej. Regulacja prawna tejże umowy została wprowadzona w prawie polskim do Kodeksu Cywilnego dopiero dnia 9 grudnia 2000 roku. Leasing (z ang. lease - wynająć, wydzierżawić) jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym. Relacja ta zaś to stosunek prawny uregulowany przepisami prawa cywilnego. W zakresie leasingu jeden podmiot umowy (leasingodawca) przekazuje drugiemu podmiotowi (leasingobiorcy) prawo do korzystania z określonej rzeczy na pewien okres czasu. Wszystko to w zamian za określone ratalne opłaty (tzw. raty leasingowe).
Najprościej rzecz ujmując - umowa leasingu jest to rodzaj najmu ruchomości bądź nieruchomości, stwarzający firmie użytkującej leasing, możliwość używania pewnych dóbr bez potrzeby ich nabycia. Jednakże w nowelizacji przepisów Kodeksu cywilnego (w 2000 roku) umowa leasingu zobowiązuję leasingodawce przyjąć daną rzecz od oznaczonego zbywcy na str ustalonych warunkach, a następnie oddać ten przedmiot korzystającemu do użytkowania przez określony czas. Korzystający zaś zobliguje się wypłacić leasingodawcy w stricte określonych ratach - wynagrodzenie finansowe, równe przynajmniej wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Leasing w krajach rozwiniętych ekonomicznie jest powszechnie używaną formą obrotu ekonomicznego, a także rodzajem promowania i kredytowania inwestycji. Używanie leasingu w Polsce wiąże się także z przebiegającymi procesami prywatyzacyjnymi.
Ze względu na ilość stron uczestniczących w przedsięwzięciu, leasing dzieli się na:
- pośredni (w transakcji bierze udział więcej niż dwa podmioty, tzn. między producentem a korzystającym funkcjonuje specjalistyczne przedsiębiorstwo leasingowe),
- bezpośredni (kiedy producent podpisuje umowę bezpośrednio z korzystającym),
Ze względu na cechy zobowiązań pomiędzy podmiotami umowy, a finansową stroną umów leasing można dzielić na:
- operacyjny (przedmiot leasingu jest używany przez wielu kolejnych korzystających. Zwykle są to umowy krótkookresowe - zwykle do 3 lat )
- finansowy (leasingobiorca używa podmiot leasingu w czasie przybliżonym do jego ekonomicznej stosowalności. Podmioty umowy nie mogą jej wypowiedzieć przed upływem terminu na jaki została zawarta).